10/11/2009 - Sen varsın ya ...
İstanbul sabahıydı ... Fındıklı da bir İstanbul sabahı ... İlk üzüşüydü beni ...Üzüldüğümü sonradan farketmiştim , kimbilir belki de üzüleceğimi tahmin etmemiştim hiç . İlk üzüntünün yanında ilk şaşkınlığıda yaşattı bana . Herzaman böyle oldu onunla zaten , hiçbir zaman tek duygu yaşatmadı ... Sevinç ama sevincin yanında bir parça üzüntü , gözyaşı ama o sımsıcak gülüşler ... Saymaya kalksam yaşadığım duyguları sanırım bir ay yazarım artık :)
Miniktim o zamanlar ama daha içten daha masum ... İstanbulda açık gri bir hava ,denizde yemyeşil bir örtü vardı ... Farkında değildim hiçbirşeyin ama ayaklarım beni hep ona götürüyordu ... Ya da ellerim ya da herşey ve benim olan herşey ... Minik ve sevimliydim ama bir o kadar da herşeyi derinlemesine yaşayan asla pes etmeyen güçlü bir kız çocuğu ... Farkında olmamaya çalışıyordum beni ona götüren ayaklarımın ama biliyordum ki nereye gitse de ayaklarım onun yanındaydı aslında kendimden bile sakladığım o masum duygum ...
Onunla geçen güzel günleri anımsayınca ,düşününce yüzüm hemen gülerdi İstanbul kalabağında ... Ahhh İstanbull ahh İstanbul derr birden koşar adımlarla yürürdüm ... Ve bi anda yavaşlardı adımlarım üzüntülerim gelirdi aklıma durulurdum yüzümde ki gülümsemelere ait kırışıklıklar gider ;birden yüzüm asılır ,adımlar yavaşlar ,bakışlarım dağınıklaşırdı... Evime gitmek isterdim böyle zamanlarda ... Ve biraz da yalnız olduğumu anımsardım . Evime gidip battaniyeme sarılıp uyumak ve ertesi gün yeni sabaha uyanmak isterdim hemen . Yeni gün , yeni umutlar , yeni üzüntüler , yeni sevinçler , yeni bir İstanbul ama aynı ben ve yine aynı o isterdim ...Daha çok olsun düşüncemde - Günler dönsün , güneş batsın , akşam olsun , İstanbul insanları yine koşsun , yine trafik , yine eğlence , yine güzel bir Beşiktaş sabahı olsun ama o olsun; o hep aynı kalsın içimde hep canımda , hep yanımda , hep düşüncemde , hep bir ses kadar yakın olsun bana ... Ben olayım ; ben olduğum sürece o hep yanımda ...İstanbul da sabah ya da akşam sen varsın işte o asılolan ...
ayzende
1O.11.2009
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
|
9/11/2009 - Karşı gelsem mi acaba !
Bigün bir rüzgar gelir ve sürükler herşeyi - Seni ve senin olan herşeyi ...
Hayatın sen tarafının nerede kaldığını bilemezsin . Bir yerdesindir huzurlusundur ama mutluluk uzaktır sana ... Durup seni özlersin .
Rüzgar eser -
Karşı gelsem mi acaba diye düşünür olursun , düşünmek mi - Önceden olsa karşı gelirsin öyle değil mi ? Şimdi düşünüyorsun ...
Rüzgar nereye attın beni . Ya getir geri ya da esme artık - Dur ... Çok özlüyorum kendimi ...
ayzende
9.11.2009
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
|
8/11/2009 - sadece kendi bilir ...
Ne zaman dökülür insanın yaprakları - farketmez mi hiç dökülmeye başladığını ?
Tıpkı karda ölürken öldüğünün farkında olmaması gibi - düşerken farkedemeyip yerçekimine yenik düşmek gibi ...
Yaşlanırken olgunlaştığının farkına varamayıpta gençliğine özenmek gibi ...
Duyumsuyorum herşeyi , yaşıyorum herşeyi eksiklik var biliyorum ama doldurulmasının imkansız olduğunu bildiğimde her bildiğimde , her hissedişim de kendimi öldürüyorum ...
Hayatın kanunlarına göre yaşamak hep ters düşmüştür bana ama demem o ki benim kaderim hayatı kanunlarına göre yaşamakmış ... Bazen durup gülüyorum kendime sonra bir ses duyuyorum kalbimden ağlamak istiyorum ama ağlayamıyorum ... Kanunlu hayatıma geri dönmek zorunda oluşum gelince aklıma yine herkesten ve herşeyden en önemlisi de kendimden bile saklayarak kendimi içerime atıp herşeyi yürüyorum . Nereye yürüdüğünü bilmeden yürümek tıpkı bir nedensiz bir savaş gibidir . Kanunlu bir hayat ... Ve geri de bıraktığım ve hep özlediğim o özgür hayatım , çocuksu , farkındasızllık , o içten gelen gülüşler ...
Nerde olduğunu bilmemek , nereye gittiğini bilmemek zor - EVET zor ... Ama zorunda zoru vardır . Zor olan herşeyi içinde yaşamak . Haykırmak istemek ama haykıramamak .Biraz daha zaman demek - zaman , zaman ,zaman ... Zaman geçer . Sonra farkına varır ki insan herşeyin zamanı geçmiş , zamanın bile zamanı geçmiş . Aynada ki bile yabancı gelir artık çünkü kanunlu bir hayatın içindedir artık . Gidememek , kalamamak , gitmek istemek ölesiye , kalmak istemek derinlemesine , sonra o sorular cevabı olmayan sorular ,dilinde leblebi çevirir gibi kalbinde çevirmek herşeyi sonra kalbinde bir o yana bir bu yana özenerek çevirip kalbine işlediğinin her çevirdiğinde kalbini çiziğinin farkına varmak , çiziklerin birgün tamamen yaraya dönüştüğünün farkına varmak ... Şimdi nereye gitse acıyan bir yarayla gider . Kaçmak istese de bırakmaz . Dönüşümlü bir savaş gibi o yarayla yaşamaya çalışır ...
Ne zaman dökülür insanın yaprakları - farketmez mi hiç dökülmeye başladığını ?
Farketmez evet hiç farketmez kendi kendinin yapralarını dökmüştür ... İşte bu yüzden hiç farketmez ... Farkettiğindeyse de o iç acısı yarayla kendi yaptığı yarayla yani kalp acısıyla yürek sancısıyla yaşamak zorunda kaldığını anladıkça kendini öldürür ... Sadece kendi sadece kendi bilir ...
ayzende
07 .11.2009
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
|
11/9/2009 - DIŞARDA MEVSİM BAHARMIŞ
Neler yaşıyor insan bu hayatta ... Neyi nasıl yaşıyor ... Üzüntüsü de sevinci de çekliyor .Bazen düşünüyorum da hiçbir acı ilk günkü kadar acı kalmıyor . Acılar kalsa ilk günkü gibi kim yaşayabilir ki .Ama insanı yoran kendisiyle olan savaş , haketmediklerini yaşamak . En önemlisi haketmediklerini en beklemediklerinden görmek .
Hani nasıl desem nasıl anlatsam bilmiyorum sanırım kelimelerin tükendiği bir an şuan . Hani ne desem yetmeyecek gibi geliyor . Tarifi olmayan duygular daha zor .
Dışarda mevsim baharmış bu fotoğrafta ... İçerde siyah ve puslu ve hüzünlü . N ekadar zor değil mi ... İnsanın herşeyi kendi iiçinde yaşaması . Bahar içinde sonbaharı yaşamak . Umutsuzluk değildir bunun adı . Belki büyük ve artık geleceğe yansıyan bir kırgınlık , güven duygusunun yitimi... Son zamanlar çok şey öldüiçimde ... Ben tutmaya çalışırken elllerimden kayıp gittiler hepsi tek tek ... Hani yaşamak isterken doyasıya yaşayamamak gibi ... Hani gülmek isterken ağlatılmak gibi ... Savaşım ne bilmiyorum ." Derya içinde deryayı bilmeyen balıktan da tuafsın" demiş ya şair - Sanırım bugünler de beni en iyi tanımlayan cümle budur ...
Aslında biliyorum da bilmek istemiyorum ... Aslında yapılması gerekeni biliyorum da geçen zamanlara olan acımdan yapamıyorum ... Elim kolum bağlı sanki yaşıyorum bana yaşıtılanları sonuna kadar . Yaşayarak tükenecek herşey elbette ... Tükenmeyen ne var ki ... Sevgi bile tükenirken zamanla üzüntüler mi tükenmeyeccek öyle değil mi ... Hoş artık zamanımızda en basit sevgiler tükenir olmuş . Aslında şöyle demek daha doğru sanırım ; yazarken de gülümsüyorum sevgi var mı ki tükensin ...
Dışarda mevsim baharmış ... Hadi çıkalımda biraz da baharı yaşayalım ama içten ama yüzde bir maskeyle ... Farketmez herşey zamanında güzeldir sahte ya da gerçek ...
AYZENDE
11.09 . 2009
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
|
18/7/2009 - Çok Yakışıyor İSTANBULA Gri Rengi ...
Bir pazar sabahı İstanbul ...
En çok gri rengi yakışıyor İstanbul a
Hele yağmurdan sonra gri renge bürünüp insanı mest eden o toprak kokusu ve martıların sesleri , denizin salınışı...
Bir pazar sabahı İstanbul ...
Fotoğraflar anıların kaynağı ...
21 yaşımdaydım bu kareyi teklanşöre basıp ölümsüzleştirdiğimde.
Şimdi uzun uzun bakıyorum bazen teklaşöre takılan karelere ; herbirinde ayrı bir ben,herbirinde ayrı bir umut , bazen de gözyaşı ama herbirinde gerçek bir mutluluk görüyorum...
Nasıl da özlermiş insan kendini , nasıl bir fotoğraf karesine binlerce anı yükleyebilirmiş...
Daha genç , daha umutlu , daha az kırılmış ve daha az kırmış ...
Ah İstanbull nasılda özlüyorum seni ... Havanı , amansız kalabalığını , güneşini , aynı , duygusallığını , toprağını ve İstanbulda ki beni ...
Zaman ,hayat neyi ne zaman nereye götürür bilinmez ... Budur ya zaten ya acıları acı yapan , sevinçleri sevinç yapan ... Geleceği bilmeden yaşamak ... Bilseydim seni bu kadar özleyeceğimi seni hiç terketmezdim İstanbul...
Bir pazar sabahı İstanbul
En çok gri rengi yakışıyor İstanbul a
Vapur sesleri sabahın ilk saatlerinde , martıların güne merhaba deyişleri ...
Çok güzeldi güne İstanbulda gözlerini açmak ...
Günaydın İstanbul diyebilmek ; çok güzeldii ...
İstanbula gri rengi çok yakışıyor ... Martıların İstanbulu ... Hele sabahları gökyüzüne dağılır İstanbulun martıları ... İstanbul yedi tepeli şehir ... İstanbul martıların şehri ... İstanbul ahh İstanbull ...
18.07.2009
AYZENDE
08:48
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
|
|
Hakkımda
Ey yaşam ,senin bunca değerli oluşun ölüm sayesinde ...
Kategoriler
Arkadaşlarım
• Blogcu Yardım
|
